sobota, 14 maja 2016

Rozmowa z Katarzyną Sobiechowską-Szuchtą

Głosu Katarzyny Sobiechowskiej-Szuchty, prowadzącej Fakty Kulturalne w RMF FM codziennie słucha kilka milionów ludzi. Mimo ogromnej popularności stacji w której pracuje, nie jest ona jednak osobą powszechnie znaną. „Głos znam, ale z wyglądu zupełnie pani nie kojarzę” – powiedział jej kiedyś taksówkarz. W wywiadzie dziennikarka radiowa zdradza kulisy swojej pracy, opowiada o dotychczas przeprowadzonych wywiadach oraz dzieli się swoimi przemyśleniami na temat kondycji współczesnego dziennikarstwa.

Fot. Archiwum prywatne

Ukończyłaś Państwową Wyższą Szkołę Teatralną i z wykształcenia jesteś teatrologiem. Dlaczego więc wybrałaś zawód dziennikarki? 

Bo teatrologia nie przeszkadza w dziennikarstwie, a zajmując się dziennikarstwem kulturalnym mogę wykorzystać całą swoją wiedzę, którą tam zdobyłam. Teatr, Historia filmu, Historia literatury, Teatr w mediach, Film w mediach… Takie miałam zajęcia, w związku z czym pomyślałam „Dlaczego nie?”. 

A jak wyglądały te Twoje zawodowe początki? 

Zaczęło się jeszcze długo przed teatrologią. Byłam w liceum i jedna z moich koleżanek z kółka teatralnego zaczęła pracować w Rozgłośni Harcerskiej. Nie miało to nic wspólnego z radiowęzłem harcerskim, po prostu tak się nazywała stacja radiowa. Była to szkoła dobrego dziennikarstwa – podpatrywałam i podsłuchiwałam starszych zdolnych kolegów radiowców. Wiele się od nich uczyłam, ale zajmowałam się tam głównie przynoszeniem taśm. Wtedy jeszcze (teraz to jest mocno skomputeryzowane) montowało się na takich zielonych taśmach, kleiło się dwie szpule od spodu taśmą klejącą. Montowanie 10-minutowego materiału zajmowało mi wtedy półtorej-dwie godziny. Chodziło się z wielkim ciężkim magnetofonem na ramieniu z przyłączonym do niego mikrofonem. Tak to się zaczęło – to było jeszcze długo przed studiami, ale bakcyl został połknięty.

Jaką rolę Twoim zdaniem odgrywa specjalizacja w zawodzie dziennikarza? 

Znam wielu dziennikarzy, którzy nie mają czysto dziennikarskiego wykształcenia. Większość moich redakcyjnych kolegów kończyło inne kierunki – historię, socjologię czy prawo. Trudno mi oceniać czy to dobrze, czy to źle. Warsztatu można się nauczyć podglądając, podsłuchując innych, ale pewnie nie tak dogłębnie jak na dziennikarstwie.

Wielu dziennikarzy zniechęca do studiowania dziennikarstwa… 

Też słyszałam takie zdanie, ale nie będę tego w żaden sposób oceniać, ponieważ nigdy nie studiowałam dziennikarstwa i nie wiem jak tam jest. Natomiast znam też wielu dziennikarzy po dziennikarstwie, którzy sobie doskonale radzą. Trudno powiedzieć… Moje studia były bardzo humanistyczne, w działce którą się obecnie zajmuje przydaje mi się ta wiedza. Jeśli chodzi o warsztat dziennikarski, o to jak poprawnie mówić, miałam zajęcia z logopedą i zajęcia z emisji głosu. Z kolei czytanie dużej ilości książek zapewnia bogate słownictwo, a ciekawość świata i podróże szerokie horyzonty. Widocznie to wystarczy.

Zaczynałaś od mniejszych stacji radiowych, potem trzy lata w TOK FM, a od dziesięciu lat działasz w RMF FM. To taka typowa kariera dziennikarska szczebel po szczeblu. Dlaczego ludzie dzisiaj chcą te wyższe szczeble osiągać od razu? 

Mam dużą satysfakcję z tego, że te szczeble drogi zawodowej (trudno to nazwać karierą) zawdzięczam sama sobie. Do Rozgłośni Harcerskiej zaprosiła mnie jedna z moich koleżanek do pomocy, za darmo. Zapytałam, czy mogę przyglądać się jak pracują. Uczyłam się. Sprawdziłam się tam – najpierw prowadziłam pasmo bardzo głęboko nocne, potem to była północ, następnie prime time, a w końcu moja autorska audycja. Tak to się zaczęło. Potem wysłałam swoje CV do nowej na rynku stacji radiowej i byłam w grupie, która wygrała ten casting. Nie myśl sobie jednak, że było mi przyjemnie, gdy na końcu okazało się, że w wybranej dziesiątce jest kilka osób, które pojawiły się bez konkursu. Wtedy zderzyłam się z brutalną rzeczywistością.

Czyli w dziennikarstwie jest sporo przypadków pracy po znajomości? 

Oczywiście, że zdarza się to często. Czasem dotyczy to dzieci znanych dziennikarzy. Pewnie tym ludziom łatwiej jest też dlatego, że od małego mogą podglądać warsztat swoich rodziców. Ja szłam tą drogą sama. Pracowałam w radiu Pogoda, Klasyka, a następnie przeszłam do TOK FM. Byłam dziesięć lat w stacjach radiowych Agory, a potem zadzwonił do mnie szef informacji radia RMF i zaprosił do czytania Faktów Kulturalnych. A ponieważ było to bardzo zbliżone do tego co robiłam w TOK FM (opiekowałam się działem kultury), pomyślałam sobie, że spróbuję powalczyć o słuchacza komercyjnej stacji. Nigdy wcześniej nie pracowałam w tak dużym komercyjnym radiu. Ma to swoje uroki i mam świadomość mówienia do dziewięciu milionów ludzi dziennie. Bardzo różnych osób. Najważniejsze jest mówić tak, by nie obrazić inteligencji obeznanych z tematem, ale też zaciekawić tych, którzy może mniej wiedzą na temat kultury.

Fot. Archiwum prywatne

Dziennikarzami kulturalnymi często zostają aktorki lub celebrytki, które nie zawsze mają do tego odpowiednie kompetencje. Jak należy się przygotować do przeprowadzania wywiadów z artystami i przedstawicielami kultury? 

Nie jesteś w stanie przygotować i nauczyć się pytań do wywiadu na pamięć dlatego, że wywiad jest rozmową. Im większą masz wiedzę na temat swojego rozmówcy, ale też na temat świata i kultury, tym łatwiej jest taką rozmowę zrealizować. Polega ona również na tym, że są dygresje do dygresji i dobrze jest wiedzieć, na jaki temat rozmawiasz i do czego możesz wrócić. Jeśli twój rozmówca odwołuje się do swojej twórczości z przeszłości, literatury z przeszłości, jakiejś łacińskiej sentencji to idealnie jest, jeśli możesz mu towarzyszyć. Oczywiście jeśli robisz wywiad z celebrytą to nie wymaga od ciebie takiego kunsztu, dlatego cenię sobie bardzo rozmowy z takimi ludźmi jak Jerzy Pilch, Roman Polański, Krystian Zimerman, Piotr Fronczewski, gdzie ten dialog po kilku minutach może się nawiązać i ta rozmowa może płynąć.

Wspomniałaś o różnicy między celebrytami a przedstawicielami kultury – te różnice coraz mocniej się zacierają. Czy i jak można rozróżnić dziennikarstwo showbiznesowe od kulturalnego? 

Na przykład Piotra Fronczewskiego możesz pytać o jego wielką przyjaźń z Gustawem Holoubkiem, o Kabaret pod Egidą i jego fascynujące role teatralne, a możesz też pytać o serial, w którym kiedyś wystąpił bądź o reklamę (jeśli oczywiście zgodzi się z tobą rozmawiać) i to wtedy będzie zupełnie inna rozmowa. Tylko, że mnie dziennikarstwo tzw. bankietowe w ogóle nie interesuje. Aktorzy, artyści, reżyserzy czasem muszą udzielać wywiadów, bo są związani jakimś kontraktem i mają w ten kontrakt wpisaną promocję swojego filmu (rzadziej spektaklu). Dużo przyjemniej jest jeśli chcą z tobą porozmawiać, bo już z tobą wcześniej rozmawiali i wiedzą czego się mogą spodziewać. 

Przeprowadzałaś wywiady z takimi gwiazdami kina jak Daniel Craig, Antonio Banderas czy Juliette Binoche. Jak zbudować zaufanie z tak wysokimi rangą rozmówcami? 

Bardzo bałam się wywiadu z Danielem Craigiem, bo pierwsza nasza rozmowa odbyła się, gdy było już wiadomo, że zagra Jamesa Bonda, a pojawiło się mnóstwo nieprzychylnych komentarzy na jego temat. Pomyślałam, że oczywiście mogę zrobić z nim rozmowę w stylu „Jak to jest być nowym Bondem?”, ale mogę też spróbować inaczej. Zaczęłam od tego, że czytałam mnóstwo negatywnych opinii na ten temat - on, aktor teatralny, mało rozpoznawalny, blondyn, nie pasuje w ogóle do tej roli, jest za mało męski… A potem na pierwszej stronie po premierze filmu w bardzo poczytnej brytyjskiej gazecie pojawiło się zdanie, które zaczynało całą recenzję: „Nie docenialiśmy Pana, Panie Craig”. I to mi pozwoliło po pierwsze trochę go otworzyć, a po drugie on odpowiedział na całą tę krytykę, która go zalała dużo wcześniej. To była jedna z najfajniejszych rozmów. Potem słyszałam, że jest jakiś nieprzyjemny, sztywny, ale jeśli ludzie proszą, żeby cały czas opowiadał tylko w kółko o Bondzie, a to jest świetny aktor teatralny, to też się nie dziwię, że męczy go i nuży odpowiadanie na te same pytania. Można próbować też zadawać dziwne pytania, ale trudno jest czymś zaskoczyć i zaciekawić w takiej krótkiej rozmowie aktora, który udzielił dziesięciu wywiadów, ty jesteś jedenasta, a za tobą jest dziesięciu następnych.

Z Juliette Binoche była zupełnie inna sytuacja, ponieważ długo namawiałam ją na wywiad, aż zgodziła się mnie przyjąć w swoim paryskim mieszkaniu. Zwykle wywiady z gwiazdami odbywają się w hotelach. Takie bezosobowe miejsce nie ułatwia rozmowy. Co innego, gdy siedzisz z kimś przy jego kuchennym stole, on ci robi zieloną herbatę, siadasz i rozmawiasz o Kieślowskim, o pewnym kluczu scenariuszy, które ona wybiera, a wybiera specyficzne scenariusze… Z jednej strony mnie to paraliżowało, a z drugiej strony pomagało. Bardzo ją cenię i lubię jako aktorkę. Gdy rozmawiasz ze swoimi idolami to jest to pewien problem. Tak samo było z Claudem Lelouchem, Czesławem Niemenem czy Andrzejem Żuławskim. To były dla mnie bardzo emocjonalnie ważne spotkania, bo wiedziałam, że dużo wiem o nich i ich twórczości, a jednak nie mogę zachowywać się jak pensjonariuszka, która cieszy się, że będzie mogła po raz kolejny porozmawiać ze swoim idolem. Muszę zadawać pytania, a rozmowa musi się toczyć. To musi być opowieść o czymś, interesująca dla mojego słuchacza lub czytelnika, jeśli wywiad jest na stronie internetowej.

Jak w takich sytuacjach spotkań z idolami zachować obiektywizm, aby wywiad nie był zbyt „przesłodzony”? 

Jest trudno, aczkolwiek trzeba być po prostu bardzo uczciwym. Bardzo często jest też tak, że twórcy, jeżeli spotkanie dotyczy jakiegoś konkretnego dzieła, spotykamy się z okazji premiery jakiegoś filmu lub książki, zadają pytanie „Podobał się pani mój film?” czy „Podoba się pani moja książka?”. Wtedy trzeba uczciwie odpowiedzieć. Czasem jest tak, że ta uczciwa odpowiedź naprawdę pomaga i otwiera rozmowę.

Nawet jeśli jest negatywna? 

Nawet, bo możesz na przykład powiedzieć: „Poprzednia pana książka podobała mi się bardziej”. Wtedy dajesz swojemu rozmówcy informację: „Czytałam więcej niż jedną pana książkę” albo „Oglądałam więcej niż jeden pana film”. Tak samo możesz powiedzieć: „W poprzednim pana filmie wolałam coś tam, a jeszcze w poprzednim…”. Nawet jeśli nie jesteś wielkim fanem tego konkretnego dzieła, możesz dać do zrozumienia swojemu rozmówcy, że czytałeś, oglądałeś inne rzeczy.

A jak wygląda kwestia autoryzacji takich wywiadów? Podobno jest to typowo polska tradycja w dziennikarstwie. 

Nikt z zagranicznych rozmówców jak Liam Neeson, Daniel Craig czy Juliette Binoche nigdy nie chciał ode mnie autoryzacji. Też nie wiem jak miałoby to wyglądać, w każdym razie powiedzieli co powiedzieli i uznali, że mają zaufanie do swojego rozmówcy i nie przekształci on ich wypowiedzi. Oczywiście dochodzi jeszcze kwestia tłumaczenia. Zdarza się co prawda tak jak ostatnio w przypadku „Hello!”, które stworzyło zupełnie fikcyjny wywiad z Georgem Clooneyem, więc wtedy nie dziwię się, że agenci aktora interweniują mówiąc: „On państwu nie udzielał takiego wywiadu, on państwu w ogóle nie udzielał wywiadu”.

Czym innym jest wywiad radiowy, a czym innym wywiad w wersji spisanej, który pojawia się na stronie internetowej. Są artyści, którzy chcieli mieć wgląd albo przynajmniej przejrzeć jak to wypadło na stronie. Tak było w przypadku Jerzego Pilcha i Romana Polańskiego, którzy udzielili mi wywiadu nagrywanego do radia, a potem jeszcze chcieli przejrzeć zapis tej rozmowy. Wersja mówiona jednak znacznie różni się od tej spisanej.

Masz już na swoim koncie wiele wywiadów, więc można powiedzieć, że masz sporą wprawę. Czy nadal zdarzają Ci się momenty zawahania i zwątpienia, w których nie wiesz jak masz postąpić?

Oczywiście, wystarczy trafić na gorszy dzień swojego rozmówcy i wtedy twój rozmówca odpowiada „Tak” albo „Nie” i zastanawiasz się czy to z tobą jest coś nie w porządku, czy też twój rozmówca ma focha. Wszyscy jesteśmy ludźmi i tak się rzeczywiście zdarza. Czasem na początku rozmowy wydaje ci się, że nic z tego nie będzie i nie masz pomysłu jak zacząć, stworzyć dyskusję i rodzaj pewnego dialogu. Im dalej w trakcie rozmowy, tym bardziej się wszystko krystalizuje i nagle się okazuje, że gdzieś jesteś w stanie złapać jakąś nitkę, przynajmniej jedną i zrobić z tego taki kłębek, nawinąć tę rozmowę. A czasem wręcz odwrotnie. Wydaje ci się, że właściwie wszystko wiesz o tej osobie, bardzo ci się podoba to, co ostatnio zrobiła, siadasz i rozmowa z jakiegoś powodu się nie udaje, nie klei.

Momenty zwątpienia miewam, ostatnio nawet jeżeli chodzi o samo dziennikarstwo. Zajmuję się dziennikarstwem radiowym od jakichś 25 lat i pamiętam moich pierwszych radiowych nauczycieli, którzy mówili mi: „Po pierwsze pokora, po drugie wiedza, po trzecie umiejętności. Jak to wszystko jest to jesteśmy na dobrej ścieżce”. Mam wrażenie, że dziś wielu osobom brakuje pokory, mniej wiedzą i co gorsza mówią: „Bo ja nie muszę tego wiedzieć”. Jeśli ja słyszę od bardzo młodego dziennikarza „Ja nie muszę tego wiedzieć”, myślę sobie „Musisz”. Jakaś wąska specjalizacja dziennikarska nie wyklucza moim zdaniem twojej ogólnej wiedzy na każdy temat.

Ostatnio w dziennikarstwie mocno jest obecna jeszcze jedna rzecz, która mi bardzo przeszkadza – nieumiejętność odróżniania dziennikarstwa od bycia PR-owcem. Podobnie udział dziennikarzy w reklamach jest dla mnie bardzo wątpliwy.

Fot. Archiwum prywatne

Domyślam się, że po zbudowaniu zaufania podczas wywiadu zdarza Ci się usłyszeć jakieś plotki o innych artystach. Trudno jest utrzymać je w tajemnicy? 

Jeśli mój rozmówca powie mi, żebyśmy to zostawili między sobą, to ja się dziennikarstwem plotkarskim nie zajmuję. Oczywiście bardzo mi jest miło, że ta osoba mi zaufała, ale też muszę szanować fakt, że pewnych informacji nie mogę wykorzystać – została ona w jakiś sposób zastrzeżona. Na szczęście w mojej pracy nie mam do czynienia z takimi historiami, że ktoś mi sprzedaje jakieś plotki. Zdarza się to najwyżej w prywatnych rozmowach, a nigdy nie wykorzystuję informacji z takich rozmów. Chyba, że ktoś mi powie o swoim planowanym nowym filmie – wtedy mogę zapytać aktora, czy to prawda, że będzie grał w nim daną rolę. Jeśli coś więcej na ten temat powie to może to być punkt wyjścia do dłużej rozmowy.

Zdarza się, że dziennikarze wykorzystują takie prywatne informacje, aby komuś „dokopać”? 

To są już te słynne ustawki – staram się być jak najdalej od takich rzeczy. Nie oceniam ich. Wiadomo, że tabloidy lepiej traktują osoby, które w jakiś sposób się z nimi ustawiają niż te, które z nimi walczą. Jest bardzo wąska specjalizacja dziennikarstwa plotkarskiego. Tacy dziennikarze mogą najbardziej zdolnego aktora zapytać czy wziął ślub lub o inne prywatne kwestie. Irytujące jest to, że dzisiaj każdy jest gwiazdą. Kiedy ja zaczynałam pracę w radiu i swoją przygodę z dziennikarstwem to gwiazdami byli Gustaw Holoubek, Czesław Niemen, Andrzej Łapicki, Irena Kwiatkowska czy Kalina Jędrusik.

Wywiad z Czesławem Niemenem był jednym z moich najpiękniejszych zawodowych spotkań. Jako wielka fanka jego tekstów i twórczości byłam bardzo przejęta tym, że zgodził się przyjść do mnie na rozmowę. Z wrażenia zapomniałam… jak ma na imię. Pamiętałam tylko, że to jest Niemen, ale kompletnie wyparowało mi z głowy imię Czesław. Myślisz: „Zygmunt, Zdzisław…” i jesteś na siebie wściekły, bo przecież dużo wiesz o tym człowieku i jego twórczości. Kompletne zaćmienie. Wtedy doszłam do wniosku, że trzeba przed takim wywiadem uspokoić emocje. Niemen zorientował się chyba, że coś jest nie tak (byłam mocno przejęta). Powiedziałam: „Moim gościem jest…” i zrobiłam pauzę… Wtedy on powiedział: „Czesław Niemen. Witam państwa”. Po prostu porozumienie dusz! To była jedna z najfajniejszych rozmów, jakie zrobiłam. 

Powiedziałaś wcześniej, że dziennikarstwo uczy pokory. W pracy radiowca jest to chyba szczególnie widocznie – ludzie znają Twój głos, ale zwykle nie kojarzą twarzy. 

Dawno temu jeden z dziennikarzy, zdaje się dowcipnie, rzucił: „O, szkoda ciebie do radia, z takimi nogami powinnaś pokazywać się w telewizji”. Zapytałam więc tego pana czy zgrabne nogi przeszkadzają w sensownym mówieniu do mikrofonu. Oboje ustaliliśmy, że nie, i ja jestem tu gdzie jestem, w radiu. Bardzo lubię radio i mimo innych propozycji nie zdecydowałam się nigdy na pracę poza nim, w telewizji lub w prasie. Po prostu lubię mówić do mikrofonu. Robię to w RMF-ie i w RMF Classic, sprawia mi to wielką przyjemność. Wielu ludzi traktuje telewizję jako końcowy etap drogi dziennikarskiej – zapewnia rozpoznawalność, więc każdy prędzej czy później chce tam skończyć albo przynajmniej często się w niej pokazywać. Otóż ja jestem przykładem osoby, która dobrze czuje się w tym miejscu, w którym jest. Każdy, kto mnie zna, może to potwierdzić. Na początku ludzie sądzili, że mówię tak, bo nie mam propozycji z telewizji – otóż nie. Radio jest moim pomysłem, w którym się bardzo dobrze czuję. Jeśli ludzie piszą mi, że to co i w jaki sposób mówię ma sens, a mój głos im się podoba, to bardzo mnie to cieszy.

Czyli dziennikarstwo jest dla Ciebie pasją, misją, źródłem utrzymania czy wszystkim po trochu? 

Na pewno źródłem utrzymania, bo nie dorabiam nigdzie indziej i w dalszym ciągu pasją. Misja to może za dużo powiedziane, ale jeśli ludzie mi piszą: „Polecała pani książkę, przeczytałem i rzeczywiście mi się podoba” albo „Chciałbym pójść z dziewczyną na pierwszą randkę, niech mi pani poleci jakiś film, który jej nie spłoszy”. Naprawdę się tym przejmuję, odpisuję: „Panie Krzysiu, a co dziewczyna lubi?”. On mi pisze, że to i tamto. Potem on mi dziękuję, że miło spędził z dziewczyną czas na poleconym filmie. To są drobiazgi, które cieszą.

Widzisz wśród młodych jakiegoś „następcę”, jeśli chodzi o Fakty Kulturalne? 

Trudno powiedzieć. Kulturą w wielu redakcjach zajmują się osoby przypadkowe. Zostaje kulturalny temat, więc może dostanie go ktoś, komu nic nie przydzielono. Potem spotykam takich ludzi na próbie medialnej i mówią do Andrzeja Seweryna lub Jana Englerta: „Proszę się przedstawić”. Wtedy mam ochotę uciec daleko i głęboko się schować, bo to świadczy o pewnej ignorancji. Zawsze powinieneś wiedzieć z kim rozmawiasz.

Prężnie rozwija się dziennikarstwo internetowe, w którym kultura zaczyna zyskiwać coraz większe znaczenie. Jak widzisz przyszłość tego typu mediów i przyszłość samego dziennikarstwa? 

Mocno wierzę w to, że telewizja będzie miała swoją misję, będą słuchający radia i będą też czytelnicy blogów. Jest mnóstwo fantastycznych blogów na temat filmu i wiele portali poświęconych kulturze niezależnej. Przyszłość dziennikarstwa internetowego widzę świetlaną. A przyszłość dziennikarstwa w ogóle… Pytasz mnie o to w takim tonie, jak o przyszłość świata. Dziennikarstwo będzie istniało, póki świat będzie istniał.

Jakaś puenta na koniec?

Jak będę, polskim zwyczajem, autoryzować ten wywiad, to ci dopiszę mnóstwo bon motów i mądrych cytatów. Kiedyś jedna z wielkich artystek estrady, z którą rozmawiałam, autoryzowała wywiad i byłam zdziwiona, bo nagle zaczęła cytować T. S. Eliota, że niby taka mądra i oczytana. Też podopisuję ci mnóstwo takich cytatów ☺

Fot. Archiwum prywatne

Jeżeli chcecie posłuchać głosu Katarzyny Sobiechowskiej-Szuchty i jej wywiadów z artystami, zachęcam do słuchania RMF FM i RMF Classic.

niedziela, 10 kwietnia 2016

Rozmowa z Michałem Baryzą

Z laureatem 2. miejsca czwartej edycji programu "Top Model" Michałem Baryzą miałem okazję przeprowadzić wywiad już półtora roku temu (zobacz: http://marekos96.blogspot.com/2015/01/wywiad-z-michaem-baryza.html). Był to jednak wywiad drogą korespondencyjną, więc uznałem że dobrze byłoby się spotkać i szczerze porozmawiać. Udało się! W szczerym wywiadzie Michał między innymi zdradza kulisy świata mody, opowiada o swoich ukrytych talentach i organizowanych przez siebie charytatywnych warsztatach.

Już po zakończeniu rozmowy Michał postanowił również zaprzeczyć sugestiom portalu Jastrząb Post, jakoby był w konflikcie z innym uczestnikiem "Top Model" Mateuszem Magą. Michał przez cały program bronił Mateusza i czeka na jego konkretne osiągnięcia w Nowym Jorku, o których dotychczas nic nie wiedział. "Nie jestem zazdrośnikiem" - podsumował Michał Baryza. Zapraszam zatem do lektury wywiadu!


Kilka dni temu brałeś udział w pokazie Dawida Wolińskiego w Palladium. Jak Twoje wrażenia po tym wydarzeniu?

Bardzo się cieszę, że wziąłem udział w pokazie Dawida, bardzo mi się on podobał. Był to jeden z lepszych pokazów w branży modelingowej. Scenografia tego pokazu wzbudzała adrenalinę i niepewność. Z poprzednich podobał mi się również pokaz Mariusza Przybylskiego – tam również cała scenografia była wielką aranżacją. Był to jeden z moich najlepszych pokazów, niezwykle widowiskowy. W pokazie Dawida sceneria podkreślała tempo, a jego stroje miały różne niezwykłe źródła inspiracji – niczym dwie kolekcje złączone w jedną. Styl ubrań był bardzo ciekawy, ale jak na razie nie na ulice. Myślę, że faceci mieliby problem z wyjściem w strojach, które Dawid zaprojektował. Ja nie miałbym z tym większego kłopotu. Jeśli czuję się w czymś dobrze i komfortowo, to nawet jak ktoś się śmieje czy mnie obgaduje, to nie mam z tym problemu.

Podczas pokazów zachowujesz pełen profesjonalizm, ale na pewno nieraz zdarzają się nieprzewidziane sytuacje. Pamiętasz jakąś pokazową wpadkę lub zabawną sytuację?

Oczywiście zdarzają się wpadki, ale niekoniecznie są to wpadki z mojej winy. Jeśli idę na próbę, przymiarki lub pokaz, to staram się być bardzo profesjonalny i jak najbardziej zaangażować się w to co robię. Wiadomo, że żyjemy w erze telefonów i tabletów, ale mimo że ich używamy, to staramy się być na próbie na każde zawołanie. 

Miałem taką sytuację, że modele i modelki poszli zjeść. Jako że zostałem wychowany na młodego dżentelmena, dałem pierwszeństwo kobietom, potem przyszli mężczyźni. Ja na chwilę poszedłem, wracam i nie ma już jedzenia na stołówce. Podchodzę do pana, który zajmuje się dowożeniem jedzenia i pytam czy jedzenie jeszcze dojedzie, bo niestety nie starczyło dla mnie, a on mi mówi: „No niestety nie będzie dokładki, bo już nie ma jedzenia”. Wtedy ja mu mówię, że prosiłbym, bo byłoby dobrze, żeby model coś tam zjadł, a on do mnie: „Czy ty nie rozumiesz, że jedzenie nie dojedzie?”. Powiedziałem „W takim razie dziękuję bardzo” i poszedłem do pani, która wszystkim dowodziła i zapytałem, czy jest możliwość, by jedzenie przyjechało. Za pięć minut pan przywiózł jedzenie i wszystko było ok. Każdy się najadł i z niczym nie było problemów. Niektórzy ludzie po prostu mają jakiś problem, ze społeczeństwem albo z samym sobą.

Skoro mowa o wychowaniu… Pochodzisz ze wsi Koneck i nie wstydzisz się tego. Jakich zasad, które przydają Ci się obecnie w pracy, nauczyło Cię życie na wsi?

Najważniejszą rolę w moim wychowaniu odegrała mama, to ona pokazała mi czym należy kierować się w życiu, żeby stale iść do przodu. Z domu wyniosłem przede wszystkim dużo pokory, chociaż kiedyś byłem i nadal trochę jestem awanturnikiem i chuliganem. Staram się zachowywać różnie w zależności od sytuacji. Wiadomo, że nie wszędzie będę grzeczny, nie wszędzie będę krzyczał i się unosił. Jestem daleki od złych zachowań, ale jak ktoś mnie zdenerwuje i nie ma w sobie poczucia winy, to ja też nie będę na wszystko reagował uśmiechem. 

Na pewno życie na wsi nauczyło mnie pracowitości, zaangażowania w to co robię. Nie lubię zaczynać kilku rzeczy na raz, wolę zająć się jedną lub dwoma rzeczami, które jestem w stanie zrobić i mam w zasięgu ręki. Wtedy wiem, że jeżeli to zrobię, to zrobię to dobrze. Mama nauczyła mnie też dużo uśmiechu na twarzy. Lubię jak ludzie się uśmiechają, bo każdy z nas ma jedno życie i chcę się cieszyć tym, że tutaj jestem. Niektórzy ludzie wyglądają jakby byli niezadowoleni z miejsca w którym się znajdują. Wiem, że są w życiu momenty trudne, ale nie uważam żeby dotyczyło to tak wielkiej liczby ludzi. Myślę też, że jestem duszą towarzystwa. Na początku staram się być cichy i skromny, ale i tak w konsekwencji wychodzi na to, że jestem najgłośniejszy.


(Foto: Helena Bromboszcz)

Wychowaniu też zawdzięczasz chyba swoje dobre serce. We współpracy ze Stowarzyszeniem Sportowo-Rehabilitacyjnym "Start" w Poznaniu zorganizowałeś akcję „Uwierz w siebie”. Skąd pomysł na tego typu akcję i jak ją wspominasz?

Akcja „Uwierz w siebie” odbyła się w wakacje. Dziewczyna z tego stowarzyszenia napisała do mnie, czy jestem w stanie przyjechać do nich na jeden dzień na zapoznanie się z ich działalnością i zajęciami. Na początku nie wiedziałem jak do tego podejść, czym mógłbym się u nich zajmować. Chciałem tam pojechać i coś przekazać, a nie po prostu być. Zdecydowaliśmy się pojechać we trójkę – ja, mój menedżer i fotograf, i zrobić warsztaty „Uwierz w siebie”. Chciałem pokazać, że osoby niepełnosprawne, kobiety i mężczyźni, mogą poczuć się choć przez chwilę jak modele czy modelki. Nie mieli z tym większego problemu i bardzo się ucieszyli, że taki temat został rzucony. Staram się otwarcie podchodzić do otoczenia – nie narzucam swoich zasad, tylko chcę zachęcić innych do składania własnych propozycji. Robiliśmy sesje zdjęciowe w różnych miejscach – nad jeziorem, na łódce, na sali gimnastycznej… Wszędzie, gdzie można było wykorzystać jakieś otoczenie. Udział w warsztatach wzięło chyba czternaście osób, spędziliśmy tam cały dzień i świetnie się przy tym bawiliśmy. Dużo popracowaliśmy, tak że niektórzy już byli wykończeni tym całym dniem i przewożeniem z miejsca na miejsce, ale wszyscy byli zadowoleni i chcieliby, żeby te warsztaty odbywały się co roku.

Masz zamiar kontynuować te warsztaty?

Chciałbym to kontynuować, ale nie w tym samym miejscu. Chciałbym dać też możliwość pracy innym osobom. Tutaj było czternaście osób, ci ludzie już mnie znają i wiedzą jak się ze mną pracuje. Chciałbym to szczęście dać kolejnej czternastce, żeby nie były to te same osoby.

Trzymając się tematu sesji zdjęciowych – miałeś już ich naprawdę wiele, często bardzo odważnych. Czy są jakieś sesje zdjęciowe, których na pewno byś odmówił?

Na tę chwilę myślę, że nie odmówiłbym żadnej sesji. Lubię sesje fotograficzne, ale zacząłem się zastanawiać, czy tak naprawdę nie iść w kierunku pokazów. Pokazy są dla mnie czymś wyjątkowym. Co prawda przy kampanii dla Giacomo Conti czułem presję i adrenalinę oraz zaangażowanie ludzi z zewnątrz, ale na normalnych sesjach zdjęciowych do książki nie czujesz tego typu presji. Potrzebuję okazji do wykazania się i pokazania czegoś więcej. Pokazy zaspokajają tę potrzebę i dają mi satysfakcję. Jeżeli sesje będą odzwierciedlały tę adrenalinę to myślę, że będę dalej w to brnął. Na razie to pokazy są dla mnie ciągłą zagadką – nie wiem co się wydarzy, jaki będzie ich przebieg i jaka będzie scenografia. Gdybym jednak na tę chwilę miał propozycję rozbieranej sesji zdjęciowej, ze spadochronem czy innego rodzaju, to myślę że nie odmówiłbym.

Odejdźmy może na chwilę od tematów modowych. Dwa lata temu wystąpiłeś w teledysku zespołu Soleo do piosenki „Słoneczny patrol”, miałeś też sesję zdjęciową inspirowaną „Pięćdziesięcioma twarzami Greya”. Nie myślałeś nigdy o karierze aktorskiej?

Myślałem trochę o aktorstwie, nawet rozmawiałem z Grażyną Wolszczak o tym jak to wszystko wygląda. Wymaga to dużo pracy. Nie wykluczam, że pójdę w tym kierunku, bo życie pisze różne scenariusze. Na tę chwilę nie mam tyle czasu, aby pójść do Szkoły Aktorskiej. Z zawodu jestem fizjoterapeutą i właśnie w tym kierunku chciałbym iść. Aktorstwo jest ciekawym rozwiązaniem, ale gdybym miał zaczynać, to od jakiejś małej roli, niekoniecznie pierwszoplanowej. Mógłbym zacząć od scen zbiorowych, aby nabrać trochę wprawy. Lepiej zacząć od czegoś małego, aby w konsekwencji znaleźć się gdzieś wyżej.

(Foto: Helena Bromboszcz)

Ostatnio występowałeś w programie „Lip Sync Battle”, w którym tańczyłeś do piosenki LMFAO „Sexy and I Know It”. Jakiej muzyki słuchasz na co dzień?

Słucham różnej muzyki, tego co mi wpadnie w ucho, nie mam konkretnego ulubionego gatunku. Najczęściej słucham electro house – ta muzyka daje mi dużo pozytywnej energii i mnie resetuje. Znam swoją głowę na tyle, że mogę sam jej zaproponować pewną listę utworów – najpierw electro house, potem reggae dla relaksu, a później… wracam do żywych.

A sam umiesz śpiewać?

Potrafię śpiewać, chociaż nigdy się z tym nie odkrywam. Nie wiem w jakim stopniu mój głos byłby zaakceptowany przez Edytę Górniak czy Andrzeja Piasecznego, ale w gimnazjum zawsze występowałem w akademii i w przeglądach młodych talentów. Śpiewałem tam trochę i zajmowałem miejsca na pudełkach. To było jeszcze przed mutacją, ale udało mi się zdobyć pewne trofea. Może jeszcze kiedyś mój głos ktoś usłyszy…

Twój sukces w programie „Top Model” spowodował wzrost zainteresowania modelingiem wśród mężczyzn. Jakie jest Twoje podejście do tego stopniowego przejmowania świata mody przez facetów?

Cieszę się, że modeli jest coraz więcej, chociaż agencje robią teraz swego rodzaju bank twarzy. Jeżeli ktoś jest młody i nie ma pomysłu na swoje życie, idzie do agencji, agencja go przyjmuje i chłopak staje się modelem. Dla mnie to jest trochę dziwne. Wiem, że każdy szuka swojej drogi, ale nie można traktować modelingu jako wyjście z sytuacji. To nie jest fair, bo psuje nam rynek. Na rynek wchodzą coraz młodsi modele i modelki, nie mając zielonego pojęcia jak pracować, chodzić i pozować. Każdy musi się nauczyć, ale to agencje powinny zapewniać dodatkowe szkolenia. Kończy się na tym, że modelka uczy się chodzić na głównym pokazie. Po programie, w którym brałem udział, dużo ludzi zaczęło się interesować modą męską. Zacząłem ją w pewien sposób reklamować na swoim Instagramie i Facebooku. Wkrótce „Dzień Dobry TVN” zrobił wywiad z różnymi modelami, zaczęły się pojawiać krótkie reportaże na temat modelingu. Fajnie, że ludzie się tym interesują i chcą wiedzieć więcej na ten temat.

Kto jest Twoim modowym autorytetem i kim się inspirujesz?

Nie mam do końca osoby, z której mógłbym brać przykład. Jako że byłem bramkarzem przez dwanaście lat, wzoruję się głównie na sportowcach. David Beckham jest dla mnie inspiracją, nie tylko ze względu na swoją grę w piłkę, ale również za to jaki jest, jak wygląda, jak się nosi i dba o siebie oraz na to co teraz robi. Uważam, że odniósł wielki sukces. Jest wzorem do naśladowania, jeżeli chodzi o męski styl. Nie szukam więc wzorców tylko wśród innych modeli.

Komu z programu „Top Model” przepowiadasz największą karierę w modelingu?

Trudne pytanie. Tak naprawdę dużo ludzi z mojej edycji wyłączyło się z modelingu, niektórzy chcą coś robić, ale nie do końca mają plan na siebie. Myślę, że Michalina Strabel ma największe szanse, o ile nie będzie jej blokować agencja. Dziewczyna ma ogromne szanse i chęci. Widać, że ona tego chce. Niektórzy coś robią, ale ze znikomym efektem. Dwa dni temu rozmawiałem z Michaliną i wiem mniej więcej, jakie ma plany na siebie i co obecnie robi. Trzymam za nią kciuki, by dała sobie w życiu i modelingu radę. Jeżeli będzie konsekwentnie podchodziła do tego zawodu, to ma szanse na wielki sukces.


Dziękuję bardzo za rozmowę.



Jeżeli chcecie dowiedzieć się więcej na temat Michała Baryzy, zapraszam na jego oficjalny profil na Facebooku:

poniedziałek, 14 marca 2016

Rozmowa z Janem Pirowskim

Jego głos znają doskonale miliony Polaków, ale jak pisze na swoim profilu na Facebooku: “Wszystko dookoła mnie dzieje się poza mną”. Pochodzący z Krakowa Jan Pirowski od dwóch lat prowadzi program “imprESKA” w Radiu ESKA. W specjalnym wywiadzie Janek opowiada między innymi o początkach swojej kariery radiowej, tolerancji, stosunku do polityki i granicach dobrego smaku. I mówi o tym wszystkim z rozbrajającą szczerością.


Jesteś jedną z głównych twarzy ESKI, ale swoją karierę dziennikarską zaczynałeś w eLO RMF, młodzieżowym oddziale RMF FM. Jak wyglądała Twoja droga z Kopca Kościuszki do Warszawy? 

eLO RMF było projektem, który miał nas - licealistów z Krakowa nauczyć Radia od A do Z. Było swego rodzaju poligonem, przygotowującym nas do dalszej pracy - najlepsi mieli szansę na angaż w RMF FM. I rzeczywiście tak się stało. Kilku moich kolegów z tamtych czasów do dziś z powodzeniem działa na Kopcu. I trzymam za nich kciuki. Później przyszedł czas na roczną pracę w krakowskim oddziale telewizji TVN. Nie będę ukrywał - anteny radiowej brakowało mi wtedy bardzo. Chciałem, żeby mimo pracy w telewizji, była chociaż kochanką po godzinach. Serce krwawiło, więc postarałem się o powrót na Kopiec. Dostałem tam staż - najpierw w newsroomie, potem w redakcjach internetowej i programowej. Nie ma o czym mówić - podglądanie pracy ekipy z Kopca, praca razem z nimi, permanentne męczenie i zadawanie setek pytań - dały mi rzeczywiście spory fundament wiedzy i doświadczenia, na których później układałem kolejne cegiełki. Potem zadzwoniła ówczesna dyrektor programowa Radia ESKA Kraków z propozycją poprowadzenia programu porannego. Poranek w ESCE prowadziłem wspólnie Agatą Petelą do czasu rozwiązania przez Radio lokalnych programów porannych. Potem przyszedł czas na Warszawę - Polskie Radio, Telewizję TVN i TTV. W końcu historia zatoczyła koło i Radio ESKA zadzwoniło znowu. Z kolejną dobrą propozycją, której grzechem byłoby nie przyjmować.

Jeśli chodzi o branżę medialną w Polsce to chcąc się rozwijać i zarabiać, wszyscy prędzej czy później skończymy w stolicy. Można było zatem zostać w Krakowie, bo jakieś małe propozycje się pojawiały, ale Warszawa i tak by przyszła - pytanie tylko - prędzej czy później. Więc zlałem się w majtki ze strachu i stwierdziłem: “Bierzemy Warszawę, bo kiedyś i tak będzie trzeba”. Przyjechałem. Pokochałem. I zostałem. A Kraków…? No cóż. Znowu musielibyśmy wrócić do tematu „kochanki” z początku naszej rozmowy :) 

Zostałeś prowadzącym program “imprESKA” w Radiu ESKA, potem zostałeś prowadzącym programu ESKA TV “Wczorajsi”. Te programy sprawiły, że ludzie kojarzą Cię z imprezą i dobrą zabawą. Czy jesteś imprezowiczem na co dzień, czy jest to image, który wykreowała stacja? 

„Image” to samo w sobie jakieś fatalne słowo. Jeszcze gorzej, że ludzie robią z niego użytek. Fatalne i sztuczne, bo już na wstępie zakłada dopasowanie swojego „ja”, tego kim jesteś naprawdę do jak najszerszego grona odbiorców. Tymczasem, to czym rzeczywiście jest „ja” każdego z nas jest najpiękniejsze. Bo jest szczerze i prawdziwe. Krystaliczne. Wydaje mi się, że materiału, którym jestem nie można na nowo wylać do formy, włożyć na prowadnice i wypiec. Nie da się, nie dlatego, że fizycznie nie można. Można. Ale ja na to nie pójdę. Ze względów, o których wspomniałem Ci wcześniej. Trzeba szlifować, udoskonalać, rozszerzać horyzonty. Można a nawet trzeba wtłaczać do mózgu nowe treści, które wzmacniają substancję. Ale „imidż” wychodzi poza te ramy udoskonalenia. Tworzy coś nowego. Innego - a w konsekwencji nie do końca Twojego, często sprzecznego z Twoim wewnętrznym przekonaniem. Ja się do tego nie nadaję. I ESKA dobrze o tym wie i to akceptuje. I za to ich szanuję. Poza sytuacją, żebym w czasie sesji zdjęciowej wyszczerzył nieco bardziej kły, albo uniósł rękę wyżej, żeby zdjęcie było lepsze - nikt nigdy w ESCE do mnie nie przyszedł i nie powiedział: „Pirowski, słupki programu i komórki w Excelu nam pokazują, że lepiej by było, gdybyś…” Więc póki Słuchacze czy Widzowie kupują mnie takim jakim jestem, póki kupują moje hasło, którego używam: „w imprESCE albo szczerze albo wcale” i póki słupki rosną a nie spadają - tego się trzymam. Finalnie prawda wygrywa. Kłamstwo też daje zysk. Czasem duży. Ale na szczęście zwykle chwilowy. Bądźcie sobą a sukces sam przyjdzie. Czego Wam i Tobie Marku życzę. Jeśli chodzi o imprezy, bo o to także zapytałeś, chyba Cię zawiodę, ponieważ spotkania, na których pozwalam sobie na więcej niż zwykle traktuję bardzo intymnie. Zawsze z ludźmi, którym ufam i przy których dobrze się czuję, mogę rozmawiać godzinami a nuda pojawia się w ostatnim dniu imprezy w nocy z soboty na wtorek. 

“Wczorajsi” był projektem, który mnie zaciekawił, chociaż miałem wielką obawę czy zgodzić się go poprowadzić. Bałem się, że będzie to kolejna „edycja” programu “Warsaw Shore”, z którego nic nie wynika, ale za to wycieka - idiotyzm w esencji. Mam problem z programami, które ogłupiają ludzi i legitymizują poniekąd cały zbiór zachowań, z którymi się nie utożsamiam. Trochę szkoda, że takie “zoo” funkcjonuje kolejny sezon. Oczywiście można to postrzegać jako doświadczenie psychologiczno-socjologiczne na kilka odcinków i można tam zobaczyć kilka ciekawych polskich miejsc, ale nic więcej. Zgodziłem się na “Wczorajszych”, ponieważ obiecano mi, że ten program będzie miał jakąś misję i będziemy dbać o to, żeby pokazać ten drugi świat. Jeżeli dziś są miejsca w Polsce i na Świecie, w których ludzie tak się bawią - to nie udawajmy, że tematu nie ma. Poznajmy tych ludzi, ich sposób myślenia, ich kulturę lub jej brak, nauczmy się z nimi rozmawiać, widzieć świat ich oczami, ale zróbmy to z jakąś refleksją. I przestańmy oceniać. Człowiek jako człowiek mnie po prostu fascynuje. Podglądanie, obserwowanie i przenikanie umysłów ludzi jest dla mnie największą przyjemnością. Bez znaczenia czy pochodzi od małpy czy od Boga, czy jest homo czy hetero, czy ma milion na koncie, czy modli się o kolejną transzę zasiłku, czy jest piękny fizycznie i ma pełne uzębienie, czy trzyma papierosa w dziurze po wyrwanej trójce, bo tak mu wygodnie. Trzeba lubić ludzi i uczyć się od nich. Stąd mój udział we „Wczorajszych”. Nauczyłem się bez wątpienia dużo.

Podglądałeś różnych ludzi, często bardzo wyrazistych, kontrowersyjnych. Jak to jest u Ciebie z tolerancją? Jesteś tolerancyjny od najmłodszych lat czy nauczyłeś się jej dopiero w pracy dziennikarskiej? 

Nie ma świecie rzeczy, której nie tolerowałbym bardziej niż nietolerancji. Rzygać mi się chcę i walić pięścią w ścianę, gdy czytam, że słowo “pedał” jest na pierwszym miejscu w rankingu najgorszych obelg w Polsce. Czym jest tolerancja? Zrozumieniem inności drugiego człowieka, bo nie ma nic piękniejszego niż inność. Gdybyśmy wszyscy wyglądali jak ja albo ty, to byśmy się pochlastali, bo nie byłoby nawet na kogo spojrzeć. Ani nikogo posłuchać. W związku z tym musimy się w końcu nauczyć i zrozumieć, że świat jest różny i trzeba się z tego cieszyć. Natomiast ocenianie ludzi, że „ten jest gruby, ten chudy, ten wysoki, ten niski; ten to co prawda pięknie haftuje, ale to przecież jest tylko haftowanie, a mógłby uczyć się paragrafów…” To jest okropne i przyznam coraz mniej dla mnie zrozumiałe. Ja żadnego z bohaterów programu „Wczorajsi” nie potępiam i nie oceniam. Były momenty, że moi znajomi oglądając go mówili: “Naprawdę Piro wszedłeś w to?”, ale kurczę - poznałem świat zupełnie innych ludzi. Dlaczego oni mają być lepsi albo gorsi ode mnie czy od ciebie? Żyją inaczej i tyle. Bardzo możliwe, że część z nich zostanie za moment zajebistym lekarzem, doktorem czy prawnikiem. Po prostu trzeba zobaczyć w nich człowieka. 


Obecnie możemy Cię oglądać w “Najlepszym Programie” w ESKA TV - nazwa jest niewątpliwie odważna. Dlaczego to jest Twoim zdaniem najlepszy program? 

O nazwę programu trzeba pytać osoby z działu programowego - taka wyszła nazwa i my ją zaakceptowaliśmy. Zresztą mnie z braku czasu od końca stycznia już w “Najlepszym Programie” nie ma. Program jest o tyle fajny, że w końcu jest robiony faktycznie dla ludzi i z ludźmi. Młodsza część publiczności może w nim współuczestniczyć i go współtworzyć. Nie widzę problemu w tym, że dorośli ludzie robią program dla młodszej widowni. W czym młodsza widownia jest gorsza od starszej? Chyba w niczym, jest trochę inna i uważam, że nawet bardziej wymagająca.

W “Najlepszym Programie” prowadzący często podejmują różnego rodzaju wyzwania, na przykład picie mleka z colą. Jaka jest Twoim zdaniem granica między dobrą zabawą a ośmieszaniem się na wizji? 

Myślę, że więcej rzeczy na wizji bym nie zrobił, niż bym zrobił. Boję się trochę o dzisiejszą telewizję, bo mam wrażenie, że wkracza lub wkroczyła w świat zupełnego tabloidyzowania i ogłupienia. Przykładowo do “Dzień Dobry TVN” przychodzi Ariel syrena, a Tomasz Niecik wyśpiewuje swą nową pieśń. Oczywiście nie ma w tym nic złego, być może warto ich poznać - z drugiej strony w “Najlepszym Programie” miksuje się dwanaście potraw wigilijnych mikserem, które potem ktoś musi wypić… Pytanie o granice, to trudne pytanie, szczególnie, że rozmawiasz z gościem, który non-stop je testuje i przesuwa na różnych frontach. Wydaje mi się, że mój wewnętrzny bunt, który nieraz się we mnie budzi wbija paliki w ziemię i rozwija na nich taśmę. I w tych granicach się poruszam. Nie jestem w stanie teraz podać konkretnych przykładów. Na pewno z premedytacją nie obraziłbym i nie ocenił człowieka na wizji. Dlatego też z wielu projektów odchodzę, w wiele się nie angażuję, bo do pewnych rzeczy nie chcę przykładać ręki ani gęby. Każdego dnia, gdy wracam z “Programu”, “imprESKI” czy innych projektów to chcę móc spojrzeć w lustro i powiedzieć sobie: “Ok, Johnny - żaden z twoich mentorów nie wstydziłby się dzisiaj za ciebie”. Chcę i mogę sobie pozwolić na taki komfort. To się oczywiście odbywa kosztem mniejszej ilości złotych dukatów, ale dopiero wtedy mogę i kładę się spać.

Masz taki trochę styl drwala - zarośnięty, ale elegancki. Jakie znaczenie ma w Twoim życiu odpowiedni wizerunek i w jaki sposób dbasz o niego na co dzień? 

Nie wiem czy ja tak dbam o wizerunek… No zobacz jak ja wyglądam - mam zwykłe portki kupione w jakimś sklepie i zwykłe buty kupione w jakimś sklepie. Co do fryzury… Jak wyjdziesz sobie na ulicę i popatrzysz na ludzi to mam wrażenie, że oni wszyscy wyglądają tak samo. Ubrani tak samo, obcięci u fryzjera - tak samo, wygoleni faceci po bokach, góra wysoka - to samo. Jakby się wszyscy bali wyjść poza ogólne ramy kształtów i kolorów. Te włosy mam od wielu lat takie same, dba o nie moja fryzjerka. Dałem jej wolną rękę i powiedziałem: “Ewka, rób co uważasz, ja się na tym po prostu nie znam”.

Uważam, że każdy z nas powinien robić to na czym się zna. Ty się znasz na historii - gdyby ktoś się mnie zapytał: “Johnny, dajemy ci walizkę pieniędzy, zrób projekt historyczny”, powiedziałbym: “Słuchajcie, ja o tym nie mam pojęcia”. Jeszcze jako chałturę można by coś takiego poprowadzić, ale żeby się zaangażować? Nie. Róbcie to na czym się znacie. Potrafisz zajebiście haftować? Haftuj i rób na tym pieniądze, naprawdę. Potrafisz pisać? Pisz, zarabiaj za moment na tym pieniądze. Świat byłby wtedy dużo lepszy i bardziej radosny. Wyobrażasz sobie Świat, w którym wszyscy robią to co lubią i jeszcze na tym zarabiają? Utopijne? Tak. Możliwe? Jak najbardziej.

Nie znam się specjalnie na włosach i stylu. Ubieram się tak jak się ubieram, nie sądzę aby mój styl jakoś się zmienił przez ostatni czas. To jest jakaś głupia rzecz - ten styl, image i cała reszta. Daj spokój. Suszę włosy, układam je na jakąś pastę, trzy ruchy i wychodzę. Naprawdę.


Skoro mowa o zdolnościach lub ich braku… Na Twoim profilu na Facebooku często pojawiają się komentarze związane z polityką. Nie myślałeś nigdy o dziennikarstwie politycznym?

Uważam, że wszyscy powinniśmy się interesować polityką. Ja, Ty, Pani Krystyna i Pan Marian i nasi kumple z podstawówki też… Wszyscy, bo to jest bardzo ważne. To my oddajemy nasze zdrowie i życie garstce ludzi, którzy są naszymi reprezentantami. Kiedy tego nie robimy - dochodzą do władzy ludzie, którzy wybrykami i lejącą się zewsząd nienawiścią rozbijają ten kraj wewnętrznie i zewnętrznie. Mam z tym kłopot, bo Polska to też ja i trudno mi się od niej oddzielić. Frustruję się tym, wkurzam, ale jednak uważam, że jest to rzecz ważna i powinniśmy analizować obie strony, wyciągać własne wnioski i konsultować się z mocniejszymi od nas w temacie. Przyszłość naszego kraju, przyszłość świata, mojej rodziny, przyjaciół, znajomych rozgrywać się będzie póki co w polityce. Trudno się tym nie interesować i mam mały żal do ludzi, którym się tego robić nie chce. Nie chce się przeczytać trzech artykułów dziennie. Uważam, że lepiej wiedzieć niż nie wiedzieć.

Pytasz, czy myślałem o dziennikarstwie politycznym? Pewnie. Bo mimo pracy w rozrywce, poświęcam jej dużą ilość wolnego czasu. Ale trzeba mierzyć siły na zamiary. Na zbyt wielu rzeczach można by mnie zagiąć. Jesteśmy jeszcze młodzi i nie mamy tego bagażu doświadczeń, co dziennikarze polityczni - pokolenie naszych rodziców. Do polemizowania z politykami, do pionizowania rozmów trzeba być gruntownie i profesjonalnie przygotowanym. Pamiętaj, że rozmawiasz z ludźmi, którzy także profesjonalnie kłamią. Ale opakowują te kłamstwa w atrakcyjne opakowania i można łatwo stracić trop. Mowa jest srebrem a milczenie złotem, więc jeśli masz coś mówić, to mów to na czym się znasz. Nawet jeśli miałby być to speech dot. budowy zamków z klocków Lego - bo wiesz, że te klocki mają taką i taką długość, będzie to bardziej sensowne niż wygłaszanie mów o patriotyzmie, o którym nie masz pojęcia. Oczywiście, fajnie byłoby zaprosić polityka i pogadać z nim jak obywatel z politykiem-obywatelem. Może ktoś się za to weźmie? Youtube wszakże nie zna granic. Czekam na taki projekt, który by trochę pozamiatał w środowisku vlogerów. Ja postawiłem na rozrywkę. Politykę rozbrajam na części pierwsze w domowym zaciszu przy setce artykułów dziennie. Co i Państwu polecam :)

ESKA kojarzy się głównie z muzyką, więc na koniec chciałbym się Ciebie zapytać: Jaka muzyka siedzi w Twojej głowie? 

To może zagrajmy w zabawę - pokaż mi swój telefon a powiem Ci jakiej muzyki słuchasz? :) Słucham przeróżnych dźwięków. Od popowych kawałków, które gram Wam co wieczór w imprESCE, po fantastyczne numery, na które komercyjne stacje radiowe kładą laskę. Z polskich artystów kocham całym sercem Dawida Podsiadło, Czesława Mozila, Grzegorza Turnaua, Artura Rojka, Natalię Przybysz - przy okazji polecam Ci serdecznie jej ostatnią płytę pt. „Prąd”. Z zagranicznych rozstrzał mam jeszcze większy. Ostatnio Alabama Shakes, imamiwhoami, Stomae. No chyba, że pytasz o tzw. chill mode po pracy - wtedy potrzebuję nieco innych brzmień i ulubionych substancji w płynnej formie. Ale wtedy już „wszystko płynie” jak mawiał mądrzejszy od nas pan Heraklit. A mądrzejszych trzeba słuchać. Nie zawsze się zgadzać. Ale słuchać. Zupełnie jak muzyki. Prawda?

Jesteś prezenterem w stacji, którą śledzą ponad dwa miliony Polaków. Co jeszcze planujesz zrobić w życiu i czego można Ci życzyć? 

Dawno temu oduczyłem się planowania. Uważam, że nie wychodzi z niego nic dobrego, bo te plany los nam ciągle zmienia. Jeśli spojrzysz z boku na całe swoje życie, albo chociaż na mijający dzień i pomyślisz ile miałeś różnych planów, z których nic nie wynikło, albo wynikło coś zupełnie zmutowanego lub innego, to te plany można tak naprawdę o dupę rozbić. Jeśli wyobrazisz sobie życie tak jak ja próbuję - jako jeden wielki ocean - to zobaczysz wielu ludzi, swoich przyjaciół, ale być może także i siebie - zobaczysz że większość płynie kraulem ponad swoje możliwości, że woleliby żabką, ale większość jednak nie, więc oni też nie. Fale, które ich spychają są coraz większe, więc cały czas stoją w miejscu. Trwa jakaś wielka walka, kłótnia - głównie siebie z oczekiwaniami. A ja proponuję, żeby położyć się na tej tafli. Pozwolić sobie na płynięcie według własnego rytmu i zainteresowań. Do brzegu i tak dopłyniesz. Bez obaw. Czego życzyć? Chyba tego, żebym nigdy nie stracił dystansu do siebie, do ludzi i do różnych wydarzeń. I żebym nie stał się zgnuśniałym tetrykiem na stare lata. I żebym ciągle poszukiwał nowego. Tego możesz mi życzyć. Bo tego samego życzę Tobie i Twoim czytelnikom.


Zapraszam na oficjalną stronę Jana Pirowskiego na Facebooku:
https://www.facebook.com/pirowski.jan/

czwartek, 4 lutego 2016

Rozmowa z Jakobem Koselem

Laureat trzeciego miejsca w 5. edycji programu „Top Model” Jakob Kosel powoli wyrasta na jedno z najgorętszych nazwisk polskiego modelingu, a do współpracy zatrudniają go czołowi polscy projektanci. Udało mi się przeprowadzić krótką rozmowę z Jakobem, w której wraca wspomnieniami do swojego udziału w „Top Model”, zdradza kulisy pracy modela oraz opowiada o swojej drugiej największej pasji czyli sporcie. Zapraszam wszystkich do lektury tego niezwykle pozytywnego wywiadu!

(Foto: Tomek Dębski)

Kiedy przychodziłeś na casting do „Top Model” nie byłeś szczególnie obeznany w świecie modelingu, a jednak zająłeś w tym programie trzecie miejsce. W którym momencie show stwierdziłeś, że chcesz związać swoje życie z modą?

Idąc na casting w ogóle drwiłem sobie ze środowiska modeli i śmiałem się z niego. Chciałem jednak spróbować swoich sił - spróbowałem i udało się. Poleciałem na Fashion Week do Wietnamu, gdzie udało mi się pozytywnie przejść wszystkie castingi. Zrobiłem wszystkie pokazy i tam też uwierzyłem, że mogę być modelem.

Oprócz wymienionego przez Ciebie Fashion Weeku w Wietnamie, mieliście też sesję zdjęciową w Izraelu. W czym tamtejsze środowisko modowe różni się od polskiego?

Szczerze mówiąc nie mogę odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ za krótko jestem w branży. Model powinien być uniwersalny i umieć się przystosować – nie dyskutuje, nie ogląda się, tylko robi swoją robotę tak jak mu każą. Nie patrzę na to kto się mną opiekuje i kto mnie maluje. Po prostu skupiam się na swojej pracy i staram się wykonywać ją jak najlepiej.

Jak wspominasz swój pobyt w tych dwóch krajach?

Byłem w Izrealu i Wietnamie nagrywając odcinki „Top Model”, więc skupialiśmy się głównie na wykonywaniu tego do czego byliśmy wyznaczeni. Mieliśmy jednak chwilę wolnego. Bardzo mi się podobają te dwa kraje. Wietnam jest przepiękny, to bardzo młode miasto stworzone na bagnach o niezwykle ciekawej historii. Z chęcią bym tam wrócił, co jest zaskakujące, bo nigdy bym nie pomyślał, że kiedykolwiek polecę do Wietnamu. Cieszę się, że miałem taką możliwość. W Izraelu byłem tylko cztery dni, ale też było super. Morze Martwe, Jerozolima, Tel Awiw… Przepiękne miejsca.

W „Top Model” czekały Cię różnego rodzaju sesje zdjęciowe, często wymagające wiele wysiłku. Które z nich wspominasz jako najlepsze, a które były dla Ciebie naprawdę trudne?

Jestem już trochę po programie, więc musiałbym wrócić myślami do tego wszystkiego. Trudna sesja… W tym programie nie było trudnych sesji. Wszystkie kojarzą mi się z fajną pozytywną energią. Cały swój pobyt w „Top Model” wspominam bardzo dobrze. Zachęcam wszystkich do udziału i próbowania swoich sił. Mnie to naprawdę bardzo pomogło i jestem z tego powodu bardzo zadowolony.

(Foto: Tomek Dębski)

Po programie brałeś udział między innymi w pokazie Roberta Kupisza, występowałeś również w pokazie marki Triumph. Jak wyglądają przygotowania do tego typu występów?

Pokaz jak pokaz. Na początku są przymiarki, później są próby, a na koniec jest całe wydarzenie i after po wydarzeniu. Tak też było na tych pokazach. Co do pokazu Roberta Kupisza – całe to wydarzenie miało dla mnie szczególne znaczenie, ponieważ był to mój pierwszy profesjonalny pokaz od udziału w programie. Z kolei pokaz Triumph wymagał od nas odpowiedniego przygotowania sylwetki i zaprezentowania jej z jak najlepszej strony.

W ostatnim numerze „Glamour” mogliśmy zobaczyć Twoje zdjęcia w ubraniach z kolekcji Tomasza Ossolińskiego, Łukasza Jemioła, Roberta Kupisza i Mariusza Przybylskiego. Mógłbyś opowiedzieć coś więcej na temat tej akcji?

Robiliśmy z Karoliną Pisarek takiego tripa po polskich projektantach i tam też przymierzaliśmy ich najnowsze kolekcje. Karolina była jeszcze u Bohoboco, którzy tworzą damskie sukienki i damską odzież. Miałem okazję przejść po butikach tych projektantów, niektórych znałem już wcześniej, część dopiero poznawałem. Bardzo mile mi się z nimi współpracowało. Był to bardzo pozytywny dzień z fajną ekipą „Glamoura”, którą serdecznie pozdrawiam. Projektantów też pozdrawiam – u każdego zatrzymaliśmy się na kawę i zrobiliśmy zdjęcia. To wszystko było trochę backstage’owe, nie robiliśmy zdjęć typowo pozowanych. Chcieliśmy pokazać jak bawimy się modą i podziwiamy projekty.

Domyślam się, że nie nosisz takich wyrafinowanych i eleganckich ubrań na co dzień…

Nie, ja odbiegam od garniturów, marynarek czy koszul. Co noszę na co dzień? To są bardzo casualowe, proste i wygodne ciuchy, czasami sportowe. Ja nie mam jakichś specjalnych gustów, bardzo lubię klasyczny basic.

(Foto: Tomek Dębski)

Skoro mowa o sporcie… Niedawno zaangażowałeś się w akcję H&M Sport WF-Reaktywacja, promującą zdrowy styl życia. Jakie znaczenie ma dla Ciebie uprawianie sportu?

Sport odgrywa w moim życiu bardzo ważną rolę. Na co dzień uczestniczę w rekreacji ruchowej, chodzę na siłownię, biegam, chodzę na spacery i pływam. W wolnym czasie wychodzę nawet na ryby, jak tylko mogę to staram się żyć jak najaktywniej. H&M Sport WF-Reaktywacja to bardzo fajny projekt, w którym miałem szansę brać udział. Sam jestem nauczycielem wychowania fizycznego, więc mogłem zmotywować innych do udziału w tych lekcjach. Oby więcej takich akcji w kraju i na świecie, żeby tylko wyrwać dzieciaków sprzed komputera i zachęcić do trenowania albo przynajmniej ćwiczenia.

Na razie Twoja kariera w modelingu się rozkręca, ale zapewne nie będzie to zajęcie, które będziesz wykonywał za dwadzieścia-trzydzieści lat. Jak wyobrażasz sobie swoją przyszłość po zakończeniu kariery?

Moje życie jest na tyle dynamiczne, że nie mogę powiedzieć co będę robił jak przestanę być modelem. Nie mam pojęcia, może będę żył na Marsie – na takie pytanie nie odpowiadam. Raczej myślę o tym co tu i teraz, i daję z siebie wszystko. Chcę działać, staram się i tyle mogę powiedzieć. A co będzie za dwadzieścia lat jak przestanę być modelem? Nie jestem w stanie powiedzieć, bo nawet nie wiem czy dożyję tego momentu.

To mało optymistyczny scenariusz… Może coś pozytywnego na koniec?

Po prostu nie lubię skupiać się na tym co by było gdyby, wolę na tym co zrobiłem i co mogę zrobić, żeby było lepiej. Zachęcam wszystkich do korzystania z szans, które przynosi życie i stawiania sobie poprzeczki coraz wyżej. W życiu naprawdę marzenia się spełniają i jestem tego żywym dowodem.


Zapraszam do śledzenia dalszej działalności Jakoba Kosela w modelingu za pośrednictwem jego oficjalnej strony na Facebooku:

czwartek, 24 grudnia 2015

Rozmowa z Rafałem Jonkiszem


Mister Polski 2015, osiemnastoletni Rafał Jonkisz z Rzeszowa oprócz tytułu najprzystojniejszego mężczyzny w Polsce ma już na swoim koncie między innymi udział w ćwierćfinale programu "Mam talent!" oraz tytuł wicemistrza świata Show Dance 2014. Mimo ogromnego szumu medialnego wokół jego osoby, Rafał poświęca się przede wszystkim swojej największej pasji - akrobatyce. Już wkrótce będziemy mieli okazję podziwiać jego umiejętności na autorskim show akrobatycznym Jonkers Fly Tour. Udało mi się porozmawiać z Rafałem w hotelu Sound Garden, w którym Mister wypoczywa w trakcie weekendowych wypadów do stolicy. W specjalnym wywiadzie Rafał Jonkisz opowiada między innymi o swoim zainteresowaniu akrobatyką, pobycie na Filipinach oraz zdradza swoje świąteczne plany.


Jesteś nie tylko tegorocznym Misterem Polski, ale przede wszystkim sportowcem, akrobatą. Jak zaczęła się Twoja przygoda ze sportem?

Już od najmłodszych lat sport był moją wielką pasją, trenowałem różne dyscypliny takie jak piłka nożna czy lekkoatletyka. Akrobatykę poznałem w czasach gimnazjalnych, to był sport który najbardziej do mnie przemawiał, więc postanowiłem spróbować swoich sił w Szkole Mistrzostwa Sportowego, gdzie był profil akrobatyczny. Mieliśmy fajny sprzęt i salę. Ten sport mi imponował, bo jest efektowny i moi starsi koledzy, którzy już trenowali tę dyscyplinę, ciągnęli mnie w tym kierunku. Trenuję akrobatykę już od sześciu lat, kończę właśnie Szkołę Mistrzostwa Sportowego i po maturze chciałbym, aby moja pasja była kontynuowana.

Każdy sport nie tylko pomaga dbać o formę, ale też uczy człowieka pewnych wartości. Czego na co dzień uczy Cię akrobatyka?

Akrobatyka przede wszystkim wpoiła mi takie wartości jak determinacja, samozaparcie – cechy, które są pożądane w życiu. Przez te wszystkie godziny spędzone na sali miałem okazję naprawdę dostać lekcję życia. Ten sport może być bardzo pomocny, teraz się o tym przekonuję. Zauważam, że pewne cechy się we mnie ujawniają, jest mi łatwiej do czegoś dążyć, o coś zawalczyć. To samozaparcie jest we mnie i z tego się cieszę.

Mieliśmy okazję zobaczyć to samozaparcie, gdy walczyłeś o tytuł Mistera Wakacji, potem Mistera Polski, a następnie pojechałeś na konkurs Mister International. Jak wspominasz udział w tych konkursach i co skłoniło Cię do wzięcia w nich udziału?

No tak, brałem udział w konkursie na Mistera Wakacji, w sumie z dużego przypadku. Napisała do mnie organizatorka, która zauważyła mnie w „Mam talent!”, z propozycją czy nie chciałbym wystąpić w tym konkursie. Miał go prowadzić Rafał Maślak, więc pomyślałem „Czemu nie, spróbuję swoich sił”. Chciałem poznać Rafała, poznać chłopaków. Mimo że się długo zastanawiałem nad tą decyzją, na dwie godziny przed konkursem zdecydowałem się, że pojadę i spróbuję swoich sił. Udało mi się, zdobyłem pierwsze miejsce. To zarazem była przepustka do finału Mistera Polski, więc był to naprawdę jeden wielki przypadek. Z jednej propozycji, którą dostałem od dziewczyny na Facebooku pojawiła się możliwość wystąpienia w finale Mistera Polski. W przeciągu dwóch-trzech miesięcy wiele się działo, były zgrupowania, poznałem wiele ciekawych osobowości i stałem się bogatszy o wiele nowych doświadczeń.

W ramach konkursu Mister International miałeś okazję odwiedzić Filipiny i poznać tamtejszych mieszkańców. Jak Polska i Polacy są postrzegani przez Filipińczyków? Co najbardziej spodobało Ci się w tym kraju?

Przede wszystkim zostałem miło ugoszczony, bo z tego co zdążyłem zauważyć przez te dwa tygodnie Filipińczycy są bardzo gościnnymi i życzliwymi osobami. Nie przeszkadzało im to, że byłem inny od tamtejszej ludności. Wręcz przeciwnie, chcieli mnie poznać i porozmawiać ze mną, nawiązać jakikolwiek kontakt. Przyjęcie na Filipinach było dla mnie naprawdę niesamowite. Jestem z tego powodu bardzo zadowolony, to jest doświadczenie którego nikt mi nie zabierze i momenty, które zapamiętam do końca życia.

Ostatnio często bywasz w Warszawie, można powiedzieć że żyjesz na dwa domy. Jakie miejsca najbardziej podobają Ci się w stolicy?

W sumie to ja Warszawy jeszcze nie znam, bo nie miałem okazji jej pozwiedzać, dowiedzieć się czegoś o ciekawych miejscach, muzeach. Moje pobyty tutaj polegają głównie na przemieszczaniu się metrem, tramwajem do różnych miejsc takich jak choćby stacje telewizyjne. Może wizualnie mam już świadomość jak to wszystko wygląda, jednak to miasto, mimo że już mnie polubiło, to nadal jest mi obce.

Jesteśmy tuż przed świętami Bożego Narodzenia. Na wigilijnym stole będzie dwanaście potraw, a Ty musisz przecież dbać o kondycję. Czy zrobisz wyjątek w swojej diecie na ten dzień? Co mógłbyś doradzić ludziom, którzy obawiają się, że po świętach stracą formę?

Rzeczywiście, już niedługo będzie ten czas, gdy będziemy spotykać się w rodzinnym gronie, będzie okazja posmakować dwunastu potraw. Jestem zdania, że w tym dniu powinno się odpuścić swoją dietę, spędzić ten czas z bliskimi, a nasze założenia żywieniowe strącić na dalszy plan. Te dni są tylko raz w roku. Nawet jeśli pozwolimy sobie na więcej w święta to możemy być o to spokojni, bo poświąteczny czas możemy w zupełności dobrze wykorzystać na powrót do formy.

Jakie bożonarodzeniowe życzenia mógłbyś złożyć czytelnikom tego bloga?

Chciałbym przede wszystkim życzyć spokojnych świąt w gronie najbliższych i pociechy ze wspólnie spędzonych chwil. Oby te święta były niezapomniane, a w kolejnym roku odbywały się w takim samym gronie. Życzę również wszystkim owocnego przyszłego roku.


Jeżeli chcecie lepiej poznać Rafała Jonkisza, serdecznie zapraszam na jego oficjalny profil na Facebooku:
https://www.facebook.com/jonkiszrafal/